Ένας μικρός εφιάλτης διακοπών

Φέτος το καλοκαίρι, δεν είχα οργανώσει τίποτα απολύτως για τις διακοπές μου. Μέχρι και μια εβδομάδα πριν φύγω δεν είχα οριστικοποιήσει σχεδόν τίποτα. Σπάνιο για μια Παρθένο στο ζώδιο όπως εγώ, υπέρμαχο της οργάνωσης, λάτρη του προγράμματος και της προνοητικότητας, όμως φέτος το είχα αποφασίσει να δια-κόψω παντελώς στις διακοπές μου όλες τις συνήθειες της καθημερινότητάς μου.

Όλο αυτό με αντάμειψε με ό,τι πιο ωραίο θα μπορούσε να μου συμβεί: άγχος, μερικά μαθήματα για τον εαυτό μου και τον τρόπο σκέψης μου, κάτι μικρούτσικες εκρήξεις θυμού αλλά και μερικές στιγμές απόλυτης χαλάρωσης και ευγνωμοσύνης για το “τώρα”.

Μα καλά, είναι ωραίο τώρα το άγχος; 

Οκ, είναι απολύτως λογικό να έχεις αυτή την απορία, αλλά θα σου εξηγήσω το συλλογισμό μου αμέσως. Για αρκετό καιρό αναζητούσα την ηρεμία, καθώς με το άγχος είχα πολύ κακή εμπειρία στο παρελθόν. Η αλήθεια είναι ότι το είχα δαιμονοποιήσει και δεν ήθελα να έχω καμία απολύτως επαφή μαζί του. Όμως πολύ κακώς έκανα όπως κατάλαβα εκ των υστέρων καθώς το άγχος μπορεί να αποτελέσει ένα τεράστιο δάσκαλο για όλα όσα θέλει να μας πει για αυτά που μας ξεβολεύουν, που μας φοβίζουν και τις μύχιες σκέψεις μας. Το πόσο τοξικό είναι το άγχος για τον ανθρώπινο οργανισμό, για την ψυχική μας υγεία αλλά και τη γενικότερη λειτουργία του οργανισμού μας, εξαρτάται αποκλειστικά με την οπτική γωνία από την οποία παρατηρούμε τις αρνητικές μας σκέψεις. Όσο και αν σου φαίνεται παράξενο, αφού είμαι ένας άνθρωπος που εκτιμώ πολύ τη θετική σκέψη και φυσικά σου μιλάω για αυτό συνέχεια, φέτος είχα αρκετές σκέψεις που μου προκαλούσαν στρες, κυρίως για όλα όσα προετοιμάζω, για όσα θέλω να έρθουν και εύχομαι να πάνε καλά με όλη μου την ψυχή και ήμουν εξαιρετικά ευγνώμων για αυτό που μου συνέβαινε. 

Εκεί που φοβάσαι, εκεί να πηγαίνεις, λέει ένα ρητό και συμφωνώ απόλυτα. Το να διώξεις απλά το άγχος από το μυαλό σου προσποιούμενη ότι δεν υπάρχει, πολύ απλά θα είναι αναποτελεσματικό αφού το άγχος είναι ΕΚΕΙ. Βρίσκεται σε εκείνη τη σκέψη που σου δημιουργεί φόβο για αυτό που σε απασχολεί. Το να προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι το άγχος δεν υπάρχει μέσα σου είναι δεν έχει αποτέλεσμα καθώς το άγχος ΥΠΑΡΧΕΙ και μάλιστα το νιώθει όλο σου το σώμα και κάθε σου κύτταρο βιώνει αυτο αρνητικό συναίσθημα. 

Και τί κάνουμε τώρα;

Αρχικά αγκάλιασε αυτή τη μικρή πλευρίτσα του εαυτού σου που αισθάνεται ευάλωτη. Αγάπησέ τη μην την απορρίπτεις γιατί είναι ένα βασικό κομμάτι σου. Δέξου ότι είσαι άνθρωπος και ως άνθρωπος έχεις ευάλωτες πλευρές που όμως στην πραγματικότητα αυτές είναι η δύναμή σου. Αυτό συμβαίνει γιατί οι στιγμές και οι σκέψεις που σε κάνουν να αισθάνεσαι ευάλωτη, έχουν να σε διδάξουν πολλά πράγματα για τον εαυτό σου. Έπειτα άρχισε να αποδομείς την αρνητική σου σκέψη. Τί είναι αυτό που σε φοβίζει ότι θα συμβεί; Τί σημαίνει αυτό για εσένα αν συμβεί; Τί θα υποδηλώνει για τον εαυτό σου, τί σκέψεις θα κάνεις για αυτό που είσαι αν ο φόβος σου πραγματοποιηθεί; Συμβαδίζει αυτό με την πραγματικότητα; Αν αυτές τις σκέψεις που κάνεις για τον εαυτό σου, τις έκανε μια φίλη σου για τον εαυτό της και σου το εκμυστηρευόταν τί θα της έλεγες;

Αυτή τη διαδικασία πέρασα φέτος το καλοκαίρι και ήταν εξαιρετικά αφυπνιστική. Επέτρεψα στο άγχος να κατακλύσει τη ζωή μου και συγκεντρώθηκα αποκλειστικά σε αυτό ώστε να διδαχθώ από τον ίδιο μου τον εαυτό σχετικά με το ποια σημεία μου χρειάζονται βελτίωση. Τη νέα χρονιά εύχομαι να βρούμε τρόπους όχι για να απορρίψουμε αλλά να αγαπήσουμε λίγο περισσότερο αυτές τις μικρές ευάλωτες πλευρές μας, τις τόσο πολύτιμες και διδακτικές που είναι πιο σημαντικές από όσο νομίζουμε. 

Καλή νέα σεζόν αγαπημένη μου!