3 πράγματα που πρέπει να μάθει ο εσωτερικός σου κριτής

pragmata mathei esoterikos kritis

*photo h&m

Για πολλούς ανθρώπους η επικριτικότητα είναι κάτι πολύ φυσικό και φυσιολογικό. Άλλωστε “ο καθένας έχει τη γνώμη του” και σε κάθε ερέθισμα, κρίνουμε αν κάτι είναι σωστό ή λάθος και αν συμβαδίζει με την εσωτερική μας φωνή σχετικά με το πώς θα έπρεπε να είναι τα πράγματα.

“Mα πρώτα από όλα εγώ κρίνω τον εαυτό μου και μετά τους άλλους”, θα σου πει ο εσωτερικός σου κριτής. Είναι αυτη η εσωτερική φωνή που έχει μονίμως κάτι να πει είτε για εσένα είτε για τους άλλους. Δες όμως παρακάτω τί συμβαίνει κάθε φορά που κρίνεις κάποιον αρνητικά. 

1. Η επικριτικότητα μας κλέβει τη χαρά

Η επικριτικότητα προς τους άλλους δεν πληγώνει μόνο εκείνους αλλά στην πραγματικότητα βλάπτει και εμάς τους ίδιους. Όταν σχηματίζουμε μια αρνητική εικόνα για τα πράγματα, προσελκύουμε την ίδια ενέργεια στη ζωή μας. Όταν δίνουμε έμφαση στο αρνητικό, το ίδιο θα συμβεί και σε εμάς καθώς είμαστε ένας μεγάλος μαγνήτης που προσελκύει οτιδήποτε σκεφτόμαστε. Αν σκεφτόμαστε με αγάπη τους άλλους, θα λάβουμε αγάπη και αυτό είναι νόμος. 

2. Το να επικρίνεις κάποιον δείχνει περισσότερα πράγματα για εσένα παρά για εκείνον

Το να κρίνουμε τους άλλους, οσο και αν βρίσκουμε εκνευριστικά κάποια χαρακτηριστικα τους, δείχνει ουσιαστικά περισσότερα πράγματα για εσένα, παρά για εκείνον. Δείχνει ότι έχεις πολύ χρόνο στη διάθεσή σου για να: σχηματίσεις μια αρνητική σκέψη, να τη διατυπώσεις και να μοιράσεις αυτή την αρνητική σκέψη στο περιβάλλον σου. Μήπως να αξιοποιούσες το χρόνο σου καλύτερα;

3. Το να κρίνουμε τους άλλους για το παρελθόν τους, δεν τους βοηθά να καλυτερεύσουν. 

Πάντα πριν ξεστομίσω κάτι για κάποιον, σκέφτομαι “Θα βοηθήσει κάπου αυτό που θα πώ”; Αν η απάντηση είναι αρνητική, δεν θα το πω. Το να κρίνουμε τους ανθρώπους για το παρελθόν τους, μας τοποθετεί και εμάς στο παρελθόν και δεν τους επιτρέπουμε να βρουν το “χώρο” στο τώρα για να αλλάξουν προς το καλύτερο. Κρίνοντας κάποιον, ικανοποιούμε ασυνείδητα την ανάγκη μας να αποδείξουμε στους άλλους και τον εαυτό μας ότι εμείς είμαστε αθώοι και καλύτεροι, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο αρνητισμού χωρίς να επιτρέπουμε στο πραγματικό εσωτερικό μας φως να λάμψει.