Περί “ομορφιάς” και συναγωνισμού του ψηφιακού εαυτού

Σε ένα κόσμο στον οποίο μοχθούμε για την αποδοχή του κοινωνικού περίγυρου και που αισθανόμαστε την ανάγκη να αυτοπροσδιοριστούμε και να κάνουμε πάσης φύσεως προσωπικές δηλώσεις μέσω των κοινωνικών δικτύων, έχουμε ξεχάσει τί πραγματικά σημαίνει να θεραπευόμαστε, να βελτιωνόμαστε και να προχωρούμε στη ζωή μας.

Θυμάμαι είδα μια δημοσίευση στην οποία κάποιος έσπευσε να ενημερώσει μέσω των κοινωνικών δικτύων ότι ακριβώς εκείνη τη στιγμή βρισκόταν κατά τη διάρκεια ηχοθεραπείας με θιβετιανά μπολ. Ξαφνιάστηκα τόσο πολύ που δεν αντιλαμβανόταν την ιερότητα της στιγμής και την σπουδαία ευκαιρία που είχε να συντονιστεί με τη θεραπευτική δόνηση αλλά προτίμησε να έχει τη συνειδητή προσοχή στο να ενημερώσει τον κοινωνικό περίγυρο αντί να χαρεί στιγμές με το ασυνείδητο.

Είχε τόσο πολύ την ανάγκη να αυτοπροσδιοριστεί κοινωνικά. 

Ως Beauty Coach πλέον και έπειτα από 7 χρόνια ενασχόλησης με την ομορφιά, έχω καταλήξει στο γεγονός ότι είναι πραγματικά πολύ χρήσιμο να γνωρίζεις τον τρόπο για να δημιουργείς τέλεια τα φρύδια σου, να βάφεις το πρόσωπό σου και να επιλέγεις ρούχα που σε κολακεύουν. Όμως αυτό το είδος “αυτοβελτίωσης” δεν είναι αρκετό πλέον αν και είναι πολύ σημαντικό. Η πραγματική “λάμψη” και αλλαγή μας δεν έχει να κάνει με το κοινωνικό μας στάτους και τις οικονομικές απολαβές μας, δεν αφορά στην επιφανειακή κατάκτηση της “ομορφιάς”. 

Δεν αφορά στο να αποδείξεις “λάθος” τους ανθρώπους που δεν σε πίστεψαν στο παρελθόν αλλά στο να πιστεύεις εσύ η ίδια τόσο πολύ στον εαυτό σου και το μέλλον σου που απλά να μη σε αφορά η σκέψη τους.

Η πραγματική αλλαγή μέσα μας, δεν συμβαίνει όταν επιθυμούμε να αλλάξουμε την εικόνα μας προς τα έξω (αν και πολλές φορές η όψη μας βελτιώνεται ως συνέπεια αυτού), αλλά τον τρόπο που αισθανόμαστε τον κόσμο. Η αλλαγή θέλει δουλειά. Προϋποθέτει να σηκώσεις το χαλάκι που έχεις κρύψει από κάτω τόσες ανασφάλειες και να αντιμετωπίσεις τα προβλήματα κατάματα.

Πραγματική αλλαγή σημαίνει να βάζεις αυτό που νιώθει η καρδιά σου πρώτα αντί το τί σκέφτεται το μυαλό των άλλων. 

Και αν δεν έμπαινε κανείς στο παιχνίδι να συναγωνιστεί τον ψηφιακό εαυτό του; Αν κανείς δεν μοχθούσε να (από)δείξει στους λοιπούς ότι κάθε μέρα είναι και καλύτερα και του αρκούσε απλά να το δείξει μόνο στον ίδιο; Αν απλά αρκούσε να το αισθανθεί χωρίς να θέλει να το διατυμπανίσει;   

Πάντα στη ζωή, βρισκόμαστε σε μια διαδικασία προόδου και “γίγνεσθαι”. Είναι πολύ ωραίο να βλέπουμε υγιή πρότυπα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα οποία ενθαρρύνουν την αυτοβελτίωση και τη συνειδητή αλλαγή προς το καλύτερο. Να μη ξεχνάμε όμως κατά τη διαδικασία της καλυτέρευσης να εκτιμούμε το “τώρα” διαφυλάσσοντάς το μόνο για τον εαυτό μας κάποιες φορές, για ένα πολύ απλό λόγο: αν αναζητάς μονίμως τον κοινωνικό αυτοπροσδιορισμό και την κοινωνική αποδοχή, αυτό συμβαίνει επειδή δεν έχεις αποκτήσει ακόμη τη δική σου. Δούλεψέ το.